Hippies

Het beeld wat je krijgt als je door een land heen reist, is ook maar een beeld. Het beeld van de schrobbende onderklasse kan je alleen al vanwege de taalbarriere niet snel verkrijgen. Het beeld dat je wel krijgt is van de meer open en exploratieve linkerflank van de bevolking. Namelijk de mensen in hostels en de mensen die hun huis gratis beschikbaar stellen, kortom: hippies.

Naast het babbelige, waarvan ik zelf ook weinig ontbeer en het gezellige, zijn het ook mensen die ik voor het gemak nu even schaar in de categorie ‘complotdenkers’.

Ontmoet Vladimir, een man van begin dertig met een blousje uit Laos en tanden van nog zuidoosterlijker. Zonder denigrerend te doen (maar ondertussen doe ik dat natuurlijk wel) is Vladimir typisch een figuur die wat droge klassiekers uit de sociologie heeft gelezen en de hoofdlijnen van het nieuws meekrijgt in bruine café’s met klei aan de muren, als deze. Vladimir zet uitbundig uiteen hoe de blanke man de grenzen van het middenoosten en noordafrika bepaalde en hoe Westerikken (soms is dat incluis Rusland, maar waar het uitkomt ook vooral niet, dat zal dan wel een voordeel zijn van ‘Euraziatisch’ zijn.) vervolgens dictaturen in het zadel hielpen. Over de meer recentelijke bloedverspillingen is hij ook eenvoudig duidelijk: het Westen wilde gewoon niks meer met hen van doen hebben, het resultaat was te voorspellen, maar daar staan ‘ze’ niet garant voor.

Jose (spreek uit: Gosseej, of, meer op zijn Amerikaans Hoseej) beging in mijn ogen ook een uitglijder van hetzelfde kaliber. Hij brandde zich aan het thema Israel-Palastina, of: Palastina-Israel, of: iets anders waarmee ik niemand voor het hoofd stoot. Hij stelde dat het, door de Verenigde Staten van Amerika gegeven luchtafweergeschut waterdicht is. Met andere woorden: in principe hoeft geen raketaanval vanuit bijvoorbeeld de Gazastrook het officiele of onofficiele grondgebied van Israel te raken. Maar soms laten ze er toch een landen, op een plek waar geen doden vallen, zodat ze terug kunnen slaan als een mens, aangevallen door een doorgaans zo brave zwarte mier.

Lieve hippies, ik heb het jullie natuurlijk al duidelijk gemaakt, want daar ben ik veel te precies voor, maar dan nu ook even in mijn eigen fijne taal: die mensen, die Westerikken en Israeli, zijn mensen zoals jou en ik. Als jij denkt dat mensen bloedvergieten lekker en fijn vinden, dan zegt dat waarschijnlijk meer over jou als mens of de manier waarop je de mens beschouwd, dan over de geschiedenis of actualiteit. Die mensen in Berlijn, Syrie, op de Gaza-strook of langs die grens aan de Israelische kant, zijn mensen van vlees en bloed met emoties, gedachten en een verlangen naar een rustig en liefdevol leven. For it comes more natural to the human heart to love than to hate, aldus mijn homeboy Mandela.

Inmiddels aanbeland in Vladimir (ditmaal de stad en niet de rokerige Laos-toerist) wordt mijn visie op de mens, namelijk, zoals mijn moeder altijd zei ‘met vriendelijkheid zijn alle mensen bekend’ opnieuw bevestigd. Natuurlijk heeft elk huisje zijn kruisje en lopen hier ook rotte appels te tieren naar bleke meisjes die proberen wat centjes te verdienen door te zingen op straat, maar in het algemeen leert reizen mij dat mensen het beste voor elkaar willen. Zo werden wij in Vladimir onthaalt door een enthousiaste Denis, die met zijn vrouw hostel Samovar runt. Lovin’ it. Lovin’ every bit of it.

Excuses voor het ontbreken van de meer gecompliceerde leestekens, weltrusten en drink soep altijd iets later dan je graag zou willen. Daag!